Newmark Metodu

Newmark metodu, Nathan Newmark tarafından 1959’da geliştirilen, bir yapının hareket denklemini (kütle, sönüm ve rijitlikRijitlikRijitlik, bir elemanın veya yapının yük altında ne kadar az şekil değiştirdiğini gösteren özelliktir; aynı yük altında daha az yer değiştiren sistem daha rijittir. terimlerini içeren diferansiyel denklemi) kapalı-form analitik olarak değil, zamanı çok küçük adımlara bölerek her adımda bir öncekinden yararlanarak sayısal olarak çözen bir integrasyon (sayısal çözüm) yöntemidir. Bu yöntem, zaman tanım alanında analizZaman Tanım Alanında AnalizYapının hareket denklemini gerçek veya yapay bir deprem ivme kaydına karşı her zaman adımında çözerek tepkisinin tam olarak hesaplandığı dinamik analiz yöntemi. gerçekleştirilirken kullanılan en yaygın sayısal çözüm algoritmasıdır.

Newmark metodunun temel avantajı, doğrusal olmayan (nonlineer analiz) sistemlerde de -eleman rijitliği veya sönümü zaman içinde değiştiğinde bile- adım adım ilerleyerek çözüm üretebilmesidir; bu da onu gerçek deprem ivme kayıtları altında plastik mafsalPlastik MafsalBir elemanın belirli bir kesitinde donatının akmasıyla oluşan, büyük dönmelerin sabit moment altında biriktiği idealize edilmiş bölge. oluşumunu, histerezisHisterezisBir elemanın döngüsel (tekrarlı) yükleme altında, yükleme ve boşaltma yollarının çakışmayıp bir kapalı eğri (döngü) oluşturması; bu döngünün kapladığı alan, elemanın döngü başına tükettiği enerjiyi temsil eder. davranışını ve göçme mekanizmasını inceleyen doğrusal olmayan dinamik analizlerin standart aracı haline getirir. Yöntemdeki belirli katsayıların (β ve γ parametreleri) seçimi, çözümün kararlılığını (stabiliteStabiliteBir yapının veya elemanın, dengesini bozan küçük bir etki sonrasında yeniden denge konumuna dönebilme ya da bu konum civarında kalabilme özelliği.) ve sayısal sönümünü belirler; bu nedenle doğru parametre seçimi, güvenilir analiz sonuçları için önemlidir.