Deprem Mühendisliği Sözlüğü

Bir titreşim hareketinin, radyan/saniye biriminde ifade edilen dönme hızı; doğal frekansın 2π ile çarpılmasıyla elde edilen ve hareket denkleminde doğrudan kullanılan büyüklük.

Jeolojik olarak yakın bir geçmişte (genellikle son 11.000 yıl içinde) hareket etmiş ve gelecekte tekrar kırılma potansiyeli taşıyan fay.

Bir ivme kaydının süresi boyunca ivmenin karesinin integrali alınarak hesaplanan, yalnızca tepe değeri değil kaydın toplam enerjisini yansıtan deprem şiddeti ölçütü.

Ana depremden sonra, aynı fay bölgesinde veya yakınında meydana gelen, genellikle ana depremden daha küçük büyüklükteki takip depremleri.

Eğimli bir fayda, tavan bloğu (asılı duvar) tarafında kalan bölgelerin, aynı uzaklıktaki taban bloğu tarafına göre genellikle daha şiddetli yer hareketine maruz kalması olayı.

Bir fayın iki yanının, ani bir deprem kırılması olmadan, yavaş ve sürekli bir kayma hareketiyle birbirine göre yer değiştirmesi olayı.

Belirli bir yer hareketi düzeyinin (örneğin belirli bir ivme değerinin), belirli bir zaman aralığı içinde bir veya daha fazla kez aşılma ihtimalini ifade eden olasılıksal deprem tehlikesi kavramı.

Bir depremin büyüklüğü, kaynak mesafesi ve zemin koşullarına bağlı olarak beklenen yer hareketi şiddetini istatistiksel olarak tahmin eden ampirik denklem.

Eğimi çok düşük (genellikle 30 dereceden az) olan, tavan bloğunun taban bloğu üzerine sıkışma kuvvetiyle bindiği özel bir ters fay türü.

Parçacıkların dalga yayılım doğrultusuyla aynı yönde sıkışıp genleştiği, sismik dalgalar içinde en hızlı yayılan ve önce algılanan dalga türü.