Westergaard Gerilme Dağılımı Teorisi

Westergaard gerilme dağılımıGerilme DağılımıBir kesit üzerindeki gerilmenin, kesit noktasına bağlı olarak değişim gösterdiği dağılım biçimi. teorisi, Boussinesq teorisinin aksine zeminin izotropik homojen bir ortam olduğunu değil, ince, rijit ve yanal genişlemeyi tamamen engelleyen birbirinden ayrık yatay tabakalardan (örneğin ince kum tabakaları arasına sıkışmış killer gibi) oluştuğunu varsayarak geliştirilmiş alternatif bir elastisite çözümüdür. Bu farklı zemin modeli varsayımı nedeniyle Westergaard teorisi, yük ekseni altında Boussinesq teorisine göre daha düşük, yükleme noktasından yatay uzaklaştıkça ise daha hızlı azalan bir gerilmeGerilmeBir kesite etkiyen iç kuvvetin, kesit alanına bölünmesiyle elde edilen, malzemenin iç direncini ifade eden temel mukavemet büyüklüğü. dağılımı verir.

Westergaard teorisi, ince kum ve kil tabakalarının art arda istiflendiği, belirgin bir tabakalı (anizotropik) yapı gösteren zeminlerde Boussinesq teorisine göre daha gerçekçi sonuçlar verdiği kabul edilir; bu nedenle özellikle çok tabakalı yumuşak zemin profillerinde oturmaOturmaBir temelin, altındaki zeminin yük altında sıkışması veya deformasyonu nedeniyle düşey yönde yaptığı yer değiştirme. hesaplarında tercih edilir. Her iki teori de pratikte, temelden belirli bir güvenli mesafedeki (genellikle temel genişliğinin birkaç katı derinlikteki) gerilme artışının hesaplanmasında kullanılır ve seçilen teorinin sonuçlar üzerindeki etkisi derinlik arttıkça azalır.