Geoteknik Sözlüğü

Statik kayma gerilmesinin zeminin sıvılaşma sonrası (rezidüel) mukavemetini aştığı, genellikle eğimli zeminlerde veya yüksek dolgu şevlerinde görülen, tetiklendiğinde ani ve büyük deformasyonlara yol açabilen tehlikeli sıvılaşma biçimi.

Aktif toprak basıncı durumundaki yanal gerilmenin, düşey gerilmeye oranını veren, zeminin içsel sürtünme açısına bağlı katsayı (K_a).

Bir istinat duvarının, arkasındaki zeminin genleşerek yer değiştirmesine izin vermesi durumunda ulaşılan, en düşük yanal toprak basıncı durumu.

Yük uygulandığı anda, zeminin hacminde kalıcı bir değişim olmadan yalnızca elastik şekil değiştirmesi sonucu ortaya çıkan, oturmanın hemen gerçekleşen bileşeni.

Bir yapı elemanını veya istinat sistemini, gerilme altındaki bir çelik halat ya da çubuk aracılığıyla arkadaki sağlam zemine veya kayaya bağlayan destek elemanı.

Zemin özelliklerinin, numune laboratuvara taşınmadan doğrudan saha koşullarında ölçüldüğü deney türlerinin genel adı.

İnce daneli bir zeminin nem içeriğine bağlı olarak katı, yarı katı, plastik ve sıvı hâller arasındaki geçiş sınırlarını tanımlayan deney seti.

Zemin gözeneklerini dolduran suyun taşıdığı basınç; efektif gerilmenin toplam gerilmeden çıkarılan bileşeni.

Yarı sonsuz, homojen, izotropik ve elastik bir zemin ortamının yüzeyine uygulanan bir yükün, zemin içindeki herhangi bir noktada oluşturacağı ek düşey gerilmeyi hesaplamak için kullanılan klasik elastisite teorisi çözümü.

Bir zeminin, standart bir kırma taş referans malzemesine göre penetrasyon direncini ölçen, esas olarak yol ve saha betonu alt yapısı tasarımında kullanılan deney.