Kinematik Teorem (Üst Sınır Teoremi)

Kinematik teorem (üst sınır teoremi), plastik limit analizinin statik teoremi tamamlayan ikinci temel teoremidir. Bu teoreme göre, olası herhangi bir göçme mekanizmasıGöçme MekanizmasıBir taşıyıcı sistemde yeterli sayıda plastik mafsal oluşarak sistemin bir bütün olarak stabilitesini kaybetmesine yol açan hareket biçimi. (plastik mafsalların oluştuğu bir hareket biçimi) için dış yükün yaptığı işin, mekanizmadaki plastik mafsalların tükettiği enerjiye eşitlenmesiyle hesaplanan yük, gerçek göçme yükünden büyük veya ona eşittir. Yani denge koşulunu göz ardı edip yalnızca kinematik olarak mümkün bir mekanizma varsayan her hesap, gerçek kapasiteyi olduğundan yüksek tahmin etme riski taşır.

Bu teorem, çelik çerçevelerin plastik tasarımında “mekanizma yöntemi” olarak bilinen yaklaşımın temelini oluşturur: tasarımcı olası göçme mekanizmalarını (kirişKirişAğırlıklı olarak eğilme momenti ve kesme kuvveti taşıyan, döşeme yüklerini kolon veya perdelere aktaran yatay taşıyıcı eleman. mekanizması, kolonKolonAğırlıklı olarak eksenel basınç kuvveti taşıyan, düşey ve yatay yükleri kirişten temele aktaran düşey taşıyıcı eleman. mekanizması, kat mekanizması vb.) tek tek dener ve enerji dengesinden en küçük yükü veren mekanizmayı gerçek göçme mekanizmasına en yakın sonuç olarak kabul eder. Kinematik teoremin en büyük riski, incelenmeyen ve gerçek göçme mekanizmasından daha kritik olan bir mekanizmanın gözden kaçırılması durumunda, hesaplanan kapasitenin güvensiz tarafta (olduğundan yüksek) kalmasıdır; bu nedenle pratikte statik teoremle birlikte, alt ve üst sınırların birbirine yaklaştığı doğrulanarak kullanılır.