Süneklik Bazlı Tasarım
EN: Ductility-Based Design
Deprem tasarımını, elemanların taşıyabileceği süneklik düzeyi üzerinden ele alan; taşıyıcı sistem davranış katsayısının (R) da temelini oluşturan geleneksel deprem mühendisliği yaklaşımı.
SüneklikSüneklikBir malzemenin, kesitin veya sistemin, göçme öncesi ulaşabildiği deformasyonun akma deformasyonuna oranı olarak ifade edilen sünek davranış ölçüsü. bazlı tasarım, bir taşıyıcı sistemin deprem yükünü tamamen elastik kalarak değil, önceden belirlenen elemanlarda (kirişlerde) kontrollü plastik deformasyonlara (süneklik) izin vererek karşılamasını esas alan, günümüz deprem yönetmeliklerinin (TBDY 2018 dahil) temelini oluşturan geleneksel deprem mühendisliği yaklaşımıdır. Bu yaklaşımda, sistemin taşıyabileceği süneklik düzeyiSüneklik DüzeyiTBDY 2018'de bir binanın taşıyıcı sisteminin hedeflenen plastik deformasyon kapasitesine göre sınıflandırıldığı düzey (sınırlı, karma, yüksek). ne kadar yüksekse, tasarım deprem yüküDeprem YüküDeprem sırasında yapının kütlesinin ivmelenmesinden kaynaklanan, tasarımda eşdeğer statik veya dinamik kuvvetlerle temsil edilen yatay etki. taşıyıcı sistem davranış katsayısıTaşıyıcı Sistem Davranış Katsayısı (R)Yapının sünek davranışı ve aşırı dayanımı sayesinde, elastik deprem yüklerinin hangi oranda azaltılarak tasarım yüküne dönüştürüleceğini gösteren katsayı. (R) aracılığıyla o kadar büyük oranda azaltılabilir.
Süneklik bazlı tasarım, enerji esaslı tasarımEnerji Esaslı TasarımDeprem tasarımını kuvvet veya yer değiştirme yerine, depremin binaya verdiği toplam enerjinin sünek elemanlar ve sönümleyiciler arasında nasıl dağıtılıp tüketileceği üzerinden ele alan alternatif tasarım yaklaşımı. ve performansa dayalı tasarımPerformansa Dayalı TasarımBir yapının önceden tanımlanmış performans hedeflerini karşılayıp karşılamadığının, doğrusal olmayan analiz yöntemleriyle doğrudan ve sayısal olarak kontrol edildiği tasarım yaklaşımı. gibi alternatif yaklaşımlarla karşılaştırıldığında, hesap kolaylığı ve yönetmeliklerde uzun süredir yerleşik olması nedeniyle en yaygın kullanılan yöntemdir; ancak yalnızca kuvvet azaltmaya odaklanması, farklı elemanların gerçekte ulaşacağı hasar düzeyi hakkında doğrudan bilgi vermemesi, performansa dayalı yaklaşımların geliştirilmesinin başlıca nedenlerinden biri olmuştur.
Bu tanım faydalı oldu mu?