Lifli Eleman Modeli

Lifli eleman modeli (dağılı plastisite), nonlineer analiz yazılımlarında bir betonarme kesitin doğrusal olmayan davranışını temsil etmenin, yığılı plastisite modeline (lumped plasticity) kıyasla çok daha ayrıntılı bir yoludur. Bu yaklaşımda kesit, her biri kendi malzeme türünü (sargılı betonBetonÇimento, agrega (kum, çakıl) ve suyun belirli oranlarda karıştırılmasıyla elde edilen, zamanla sertleşerek yüksek basınç dayanımı kazanan kompozit yapı malzemesi., sargısız beton veya donatı çeliği) ve kendi gerilmeGerilmeBir kesite etkiyen iç kuvvetin, kesit alanına bölünmesiyle elde edilen, malzemenin iç direncini ifade eden temel mukavemet büyüklüğü.-şekil değiştirmeŞekil DeğiştirmeBir malzemenin, gerilme etkisiyle orijinal boyutlarına göre yaşadığı boyutsuz, göreli deformasyon miktarı. ilişkisini taşıyan çok sayıda küçük “lif”e (fiber) bölünür; kesitin toplam moment-eğrilik tepkisi, bu liflerin her birinin anlık gerilme durumunun entegrasyonuyla otomatik olarak elde edilir.

Yığılı plastisite modelinin aksine, lifli eleman modelinde plastikleşme yalnızca elemanın uçlarında değil, eleman boyunca doğal olarak dağılmış biçimde gelişir; bu, önceden bir plastik mafsal boyuPlastik Mafsal BoyuPlastik dönmenin gerçekte belirli bir kesitte değil, elemanın sonlu bir boyu üzerinde yayıldığı kabul edilen idealize edilmiş uzunluk. varsayımı yapılmasına gerek bırakmadan daha gerçekçi bir davranış yakalar. Bunun karşılığında lifli modeller, hesaplama açısından çok daha maliyetlidir ve genellikle eksenel kuvvetNormal KuvvetBir kesite, kesit düzlemine dik (eksen doğrultusunda) etkiyen, çekme veya basınç olarak ortaya çıkan iç kuvvet.-eğilme etkileşimini otomatik olarak yakalayabilse de, kesme davranışını ayrı bir model gerektirmeden temsil edemez; bu nedenle akademik araştırmalarda ve önemli/karmaşık yapıların doğrulama analizlerinde tercih edilirken, rutin tasarım pratiğinde yığılı plastisite modelleri hâlâ daha yaygın kullanılır.