Abrams Yasası

Abrams yasası, 1918 yılında Duff A. Abrams tarafından deneysel çalışmalarla ortaya konan ve aynı malzemelerle (aynı çimentoÇimentoSu ile karıştığında kimyasal reaksiyona girerek sertleşen, betonun agregaları bir arada tutan hidrolik bağlayıcı toz malzeme., aynı agregaAgregaBetonun hacimce büyük kısmını oluşturan, çimento hamuru ile bir arada tutulan kum, çakıl ve kırma taş karışımı.) üretilmiş bir betonun basınç dayanımının, esas olarak tek bir parametre tarafından, su/çimento oranıSu/Çimento Oranı (S/Ç Oranı)Karışımdaki su miktarının çimento miktarına oranı; betonun dayanımını, geçirimliliğini ve dayanıklılığını belirleyen en kritik tek parametre. tarafından belirlendiğini gösteren tarihsel öneme sahip ampirik bir ilişkidir. Bu ilişki, su/çimento oranı arttıkça dayanımın üstel biçimde azaldığını ifade eder.

Abrams yasası, o dönemde betonBetonÇimento, agrega (kum, çakıl) ve suyun belirli oranlarda karıştırılmasıyla elde edilen, zamanla sertleşerek yüksek basınç dayanımı kazanan kompozit yapı malzemesi. teknolojisinde devrim niteliğinde bir bulguydu; çünkü dayanımı belirleyen etkenin çimento miktarı değil, su/çimento oranı olduğunu göstererek modern beton karışım tasarımının (mix design) bilimsel temelini attı. Günümüzde beton karışım tasarımı çok daha fazla değişkeni (agrega türü, katkı maddeleri, dane boyu dağılımıDane Boyu DağılımıBir zemin numunesindeki farklı boyuttaki danelerin (kil, silt, kum, çakıl) yüzdesel dağılımı; zemin sınıflandırmasının temel girdisi.) hesaba katsa da, su/çimento oranının dayanım üzerindeki baskın etkisi hâlâ Abrams yasasının öngördüğü temel ilişkiye dayanır.