Proktor Deneyi

Proktor deneyi, bir zemin numunesinin farklı nem içeriklerinde standart bir tokmakla belirli bir enerjiyle sıkıştırılması ve her nem içeriğinde elde edilen kuru birim ağırlığın ölçülmesiyle, o zemin için ulaşılabilecek maksimum kuru birim ağırlığı ve bu maksimuma karşılık gelen “optimum nem içeriğini” belirleyen bir laboratuvar deneyidir. Standart ve modifiye proktor olmak üzere farklı enerji seviyelerinde uygulanan iki ana versiyonu vardır.

Proktor deneyinden elde edilen optimum nem içeriği ve maksimum kuru birim ağırlık değerleri, sahadaki dolgu inşaatlarının (yol dolgusu, baraj gövdesi, temel altı dolgusu) kalite kontrolünün referans standardını oluşturur; sahada sıkıştırılan dolgunun ulaştığı yoğunluk, genellikle bu laboratuvar maksimumunun belirli bir yüzdesi (örneğin %95) olarak hedeflenir ve arazi yoğunluk deneyleriyle (kum konisi, nükleer yoğunluk ölçer) doğrulanır. Yanlış nem içeriğinde sıkıştırılan bir dolgu, hedeflenen yoğunluğa ve dolayısıyla taşıma gücüne asla ulaşamaz.